Onze voorgangers Hans en Maureen

"waarom een jaar naar brazilië"

We zeiden wel vaker tegen elkaar: we willen er wel eens een jaartje tussenuit. Dan kun je natuurlijk gaan reizen, maar je kunt het ook op een andere manier invullen. We zijn gaan zoeken naar organisaties die vrijwilligers vroegen en naar projecten in de wereld waar we misschien zouden kunnen gaan helpen. Uiteindelijk zijn we een keer op vakantie geweest naar de Filippijnen. Het zusje van Maureen zat daar voor een jaar en gaf Engelse les in opdracht van de Zusters van Liefde. Dat is een kloosterorde met projecten over de hele wereld. 'Daar waar het nodig is', zoals ze zelf zeggen.

Toen we terugkwamen was de zaak beklonken: dat wilden wij ook! En zo is het balletje gaan rollen. We hebben contact opgenomen met diezelfde kloosterorde met de vraag of ze ons ergens in Zuid-Amerika konden gebruiken. Er kwam toen een briefje terug met de mededeling dat er ook zusters in Brazilië zitten en het bijbehorende e-mail adres. Nou, we waren welkom! En zo gaat het groeien en ineens wordt het een stuk concreter.'

'Onze motivatie is dat we een jaar in het buitenland willen wonen en leven. We willen dan ook niet gaan reizen, maar echt deel uitmaken van een gemeenschap met een bepaalde cultuur. Hoe gaat men ergens anders met dingen om en hoe leeft men daar. En dan kun je er natuurlijk alleen gaan wonen, maar je kunt je ook proberen nuttig te maken door je steentje bij te dragen aan een project. Wat we niet wilden was een betaalde baan en een hoogdravend project dat nog helemaal moest worden opgezet. Dat zouden we te zwaar hebben gevonden. Nu gaan we gewoon als vrijwilligers lekker helpen in een bestaand project.'

We hebben beiden onze banen opgezegd. En of we heel gericht iets aan onze opleidingen zullen hebben is de vraag (Hans heeft HEAO bedrijfskunde gestudeerd en Maureen heeft Sociale Wetenschappen en Personeel & Arbeid gestudeerd). We zien onszelf ook niet echt als ontwikkelingswerkers. We hebben gewoon veel interesse in andere culturen en willen graag helpen op een goede manier.

We worden uitgezonden door het Centraal Missie Commissariaat die een aantal basisvoorzieningen voor ons regelt zoals enkele verzekeringen en vergoeding van de reiskosten. We leven en werken daar op basis van kost en inwoning en een klein beetje zakgeld. Dus we hebben een jaar lang eigenlijk geen inkomsten, maar daar doen we het ook niet voor. Ons huis in Nederland hebben we verhuurd en van de opbrengst kunnen we de hypotheeklasten weer betalen. Als we quitte draaien, is het mooi.'

We hebben nog geen idee welke invloed Brazilië op ons zal hebben en wat we willen doen als we terugkomen. Want het schijnt wel een land te zijn waar iedereen verliefd op wordt. De manier van leven, uitbundig ondanks een leefsituatie die vaakellendig is, de zon, de mensen... als we daar maar een paar procentjes van meekrijgen, is dat al mooi meegenomen. En we hebben al van diverse mensen gehoord: als je eenmaal van Brazilië geproefd hebt, dan wil je alleen nog maar daar blijven... Dus we gaan in principe voor een jaar, maar we staan overal open voor...'